IJspret

Nu het al weken lang vriest, vind ik dat ik toch minstens één keer op natuurijs moet schaatsen en dat wordt vandaag. We – A. en ik – rijden deze zondag om 11.00 uur richting Hilversum Kortenhoef. Het is heel zonnig, maar er staat wel een behoorlijk koude wind. De thermometer wijst -2 aan. Op een gegeven moment zien we allemaal mensen met schaatsen lopen, we parkeren en doen – zittend op een stijgertje – onze schaatsen aan. De omgeving is prachtig, silhouetten van knotwilgen, rietkragen, kleine, typisch Hollandse huisjes en boerderijen. En over dit alles een stralende zon en bevroren sloten zover je kan kijken.

In de auto, Op  weg hiernaar toe,zat ik vol vertrouwen dat het me – na iets van 8 jaar niet meer te hebben geschaatst – best wel weer zal lukken, ook al heb ik nog nooit eerder op Noren geschaatst. Ik heb het altijd met de kunstschaatsen – overgenomen van mijn moeder – gedaan en dat ging prima. Lekker hoge schoenen en veel steun bij de enkels. Maar deze kunstschaatsen (voor jaren opgeborgen in de garage) zijn – helaas-door een stel muizen opgegeten, tenminste het leer van de schoenen. Nu moet ik het doen met Noren met een lage schoen, die ik van A. heb overgenomen.

Ik doe een paar wankele stappen het ijs op, wild zwaaiend met mijn armen. Een paar vaders die met hun kinderen op stap zijn, kijken lachend toe, maar niet uitlachend, eerder bemoedigend. “Een mooie dag om het te leren”, zegt de één en “als je hier valt, ziet niemand het”.  Het is inderdaad nog heel rustig op het ijs. Ik vertel dat ik nog nooit op Noren heb gestaan en dat ik een stoel of een ander houvast mis. Ze geven ons nog een tip dat een stuk verderop, een koek en zopie tent is. Maar ik weet niet of het me gaat lukken om daar te komen. A. biedt me het houvast dat ik zo hard nodig heb en steekt me de hand toe. Dat gaat al iets beter. Na een paar minuten probeer ik  het los. Iedereen schaatst me voorbij, maar dat is niet erg, als het maar lukt. En het lukt en het gaat zelfs steeds beter. Ik denk aan het programma dat ik pas gezien heb, waarin vijf  Afrikaanse sporters de kans kregen om een aantal weken naar Nederland te komen waar ze schaatsen zouden leren. Ze moesten eerst droog trainen, waarbij ze de schaatsbeweging leerden maken en daarna het ijs op. De beelden van deze training heb ik in mijn hoofd opgeslagen en pas ik toe.

Na een half uurtje ongeveer komen we bij het koek en zopietentje aan. Het is er echt supergezellig, er staan wat tafels en houten leunstoelen, er liggen plaids en dekens en er brandt hout in een vuurkorf . De meiden van het tentje swingen op muziek als in -A-Gadda -Da-Vida van Iron Butterfly en Tainted love van Soft Cell. Ze doen geweldige zaken, het tentje is heel strategisch opgesteld, precies op een T-kruising van drie sloten/vaarten. We nemen warme chocolademelk en ploffen op een bank met kussens neer. De sfeer is fantastisch, allemaal vrolijke gezichten en iedereen heeft er lol in. Even later schaatsen we verder, een bonte stoet van mensen komt langs. Mensen van alle leeftijden, van heel jong tot oud, zijn aan het schaatsen of ook wel wandelen op het ijs, zoals een ouder echtpaar. Je ziet vaders en moeders met sleetjes of achter buggies, kinderwagens en fietskarretjes. Zelfs een enkele hond die zich samen met het baasje op het ijs waagt. 

Soms moet je even een stukje klunen over een houten bruggetje of grasveld waar tapijt overheen is gelegd. We schaatsen richting Loosdrechtsedijk. Er is daar een ijsbaan, met mooi glad ijs. We schaatsen een paar rondjes en schaatsen dan weer terug naar ons beginpunt.

Na twee uur doen we onze schaatsen weer af. Allebei heel enthousiast dat het schaatsen zo goed is gegaan. Voor mij mag de winter op deze manier nog wel even duren.

Ziggo

Uit het archief/26 mei 2008

Kennen jullie Ziggo? Ik sinds kort wel, het is een Telecombedrijf dat ontstaan is uit Multikabel, @Home en Casema.
Om Ziggo vertrouwd bij de klant te laten overkomen, is het volgende reclame concept bedacht: Ziggo voor te stellen als mens van vlees en bloed in plaats van een telecom moloch. Advertenties spelen hierop in door Ziggo poetische uitspraken te laten doen als: ‘ ik kijk verwonderd naar de wereld’ . Aaf Brandt Corstius schreef hier eerder al een venijnige column over in NRC-Next.
Mijn verstandhouding met Ziggo – en niet alleen die van mij- maar ook van veel anderen – begon al slecht, want Ziggo had bedacht dat het goed zou zijn om de rekening niet achteraf, maar vooraf te sturen, waardoor iedereen opeens twee maanden tegelijk kon betalen. En dat terwijl Ziggo nog niets had gepresteerd.
Mijn eerste kennismaking met Ziggo

Mijn volgende kennismaking was op maandag 26 mei. Het was zo’n dag die slecht begon en het verder ook bleef. ’s Middags een eindeloos geworstel met etiketten programma’s, Sharepoint, printers en nog zo wat dingen. Dus toen ik eindelijk naar huis kon, had ik het ook helemaal gehad. Om deze melige dag toch nog een beetje leuk te kunnen afsluiten, bedacht ik – tijdens het avondeten – dat ik naar “Dragon’s Den’ zou gaan kijken. Voor wie het programma niet kent, het is een soort platform voor (startende) ondernemers, die investeerders willen aantrekken voor hun bedrijf. Hiervoor moeten ze ten overstaan van zo’n 5 kapitaalkrachtigen (4 mannen en 1 vrouw !) hun ondernemersplan presenteren. Sommigen worden al na een paar minuten afgeschoten, want hun businessplan rammelt aan alle kanten, maar er zijn er ook die echte interesse wekken. Toch moet je van behoorlijk goede huize komen, om 1 of meer van de Dragons met geld over de brug te laten komen.

Op dit programma had ik dus maandagavond 26 mei om 19.30 uur mijn zinnen gezet. Mijn dag zou toch nog leuk eindigen. Nee, helaas, ik was even vergeten dat we Ziggo hadden, want 10 minuten later, hoorde ik T. roepen dat we geen tv konden ontvangen. Gelukkig had ik een stickertje op de koelkast geplakt, met het nummer van de Klantenservice. Als ik nu de storing zou melden, dan was het vast wel op tijd opgelost. Ik krijg de melding dat dit telefoontje 10 Eurocent per minuut kost. Sympathiek als je een storing wilt melden. Ik krijg een keuzemenu met 5 opties, allemaal om iets te bestellen. Ik wil helemaal niets bestellen, ik wil een storing melden. Na optie 5 blijft het een tijdje stil en vervolgens de melding : “U heeft een onjuiste keuze gemaakt.” Het hele riedeltje begint weer van voren af aan, maar nu komt er na optie 5 niet de mededeling dat ik een onjuiste keuze heb gemaakt, maar dat ik doorverbonden zal worden met de Klantenservice. Dit is pas echt uitgekookt van Ziggo, het laat je dus gewoon het hele keuzemenu tweemaal doorlopen. Na eindeloos wachten, krijg ik – naar de stem te oordelen – een piepjong meisje aan de telefoon. Ik moet mijn postcode en huisnummer opgeven, om vervolgens te horen dat er niets bekend is over een storing voor dit postcode gebied. Ik zeg dat ik gehoord heb dat de storing al een tijdje duurt en er meer mensen last van hebben. Dan zal ze me doorverbinden met de |Technische Dienst, want zij kan me niet verder helpen. Ik krijg een man van de Technische Dienst aan de lijn. Hij vraagt naar de postcode. “O, dan bent u klant van Casema….” (het was toch Ziggo?) “Nee, van Multikabel”, zeg ik. Ik zal u doorverbinden. Tuut, tuut, tuut, doorverbinden duidelijk mislukt. Ik smijt de haak op de hoorn en loop even naar de buren. De buurman doet open. Waarmee kan ik je van dienst zijn? En gelijk erachter aan: de tv doet het niet, de hele dag al niet. Dat is duidelijk dus en Ziggo weet nog steeds niet dat er een storing is voor dit postcode gebied ?

Ik loop terug naar huis en probeer het opnieuw. Nu krijg ik na twee keer het keuzemenu te hebben doorlopen, de mededeling: door omstandigheden kunnen we u niet te woord staan.
De tijd begint nu te dringen. Ik start mijn computer op en knal al mijn frustratie van de hele dag en over Ziggo in het bijzonder in mijn mail.

Dragon’s Den heb ik die dag niet meer gezien. De volgende dag deed de tv het weer.
Tussen mij en Ziggo komt het nooit meer goed. Hopelijk herhaalt Ziggo dit nog een keer tijdens de EK, dan weet ik zeker dat we voorgoed van Ziggo af zijn.

Black is beautiful

Donderdagmiddag 22 mei 2008 breng ik samen met een aantal collega’s een bezoek aan de nieuwe Universiteitsbibliotheek van Utrecht in de Uithof. Hier zijn alle collecties gehuisvest behalve Rechten en Letteren. Deze collecties bevinden zich in een gebouw in de binnenstad.

We werden ontvangen door Huib Verhoef, informatiespecialist van de afdeling Informatie en Marketing en onze gastheer voor deze middag.
Huib had een hele middag voor ons georganiseerd met inleidingen door diverse collega’s, een filmpje van het nieuwe gebouw, foto’s van de verhuizing en een uitgebreide rondleiding.

Om met dit laatste te beginnen. Ik vind het gebouw indrukwekkend. Prachtig gecomponeerd in zwart en rood, met overal doorkijkjes en hangende blokken waarin zich de magazijnen bevinden. Op welke plaats je je ook bevindt in het gebouw, je bent – op een paar plekken na – altijd in contact met andere ruimten. Dit maakt dat het gebouw een prettige levendigheid krijgt. Door het hele gebouw heen, vind je balies ( er is 1 centrale balie) en ook studieruimten, die ondanks al die openheid toch gezellig zijn, met prachtige designtafels en stoelen – die volgens onze rondleider Hans van Soest, fantastisch zitten. Ook zijn er loungeruimten met tv en heerlijk zittende fauteuils en ligbedden. Een aantal toetsenborden is vanwege geluidsoverlast vervangen door bijna geruisloze exemplaren. Verder glanzend witte betonnen/epoxy vloeren en witte gordijnen van parachutestof. Dit alles tegen een zwarte achtergrond: zwarte muren, zwarte kasten en zwarte hangende magazijnen. Al dit zwart maakt het niet somber, integendeel, het geeft het gebouw hiermee iets intiems en felle kleuren zoals het rood van de balies en de kleuren in de werkkamers komen tegen deze achtergrond fantastisch tot hun recht. Van dit gebouw kun je gerust stellen : Black is beautiful.

Bezoekers mogen hun tassen en jassen meenemen. Ook mobieltjes mogen gewoon aan. De ervaring leert dat dit goed werkt en niet echt voor problemen zorgt. Wel is voorzien in een paar stiltegebieden. Eten en drinken (behalve afgesloten flesjes water) zijn verboden in de bibliotheek. De reden hiervoor is een heel praktische, het trekt muizen aan en de toetsenborden worden kleverig en vies.
Om kratjes met boeken te vervoeren, wordt in het hele gebouw gebruik gemaakt van transportbanden.Die transportbanden appelleren – volgens Hans van Soest -aan het stille verlangen van elke man om met treintjes te mogen spelen.

Aan al dit moois zitten natuurlijk ook wel wat haken en ogen.
Zo is schoonmaken in het nieuwe gebouw een probleem. Veel plaatsen zijn niet bereikbaar, hierdoor blijft overal stof op richels liggen, maar dat zorgt juist voor een mooie vergrijsde sfeer tegen al dat zwart, volgens onze gids. Verder zitten ramen en lampen onbereikbaar hoog. Daarom gaat 1x per jaar het gebouw dicht, worden er stellages gebouwd en worden ramen gelapt en lampen vervangen.

Een ander onvoorzien probleem vormen de groepsruimten (voor maximaal 4 personen) die kunnen worden afgesloten met deuren van ondoorzichtig glas. Deze worden voor veel spannender dingen dan studeren gebruikt. Dus dat ondoorzichtige glas gaat vervangen worden door transparant glas.

Al met al zijn de bezoekers van de bibliotheek over het algemeen zeer enthousiast over de nieuwe bibliotheek. En om de bibliotheek zoveel mogelijk te laten matchen met wensen en behoeften van de bezoekers, wordt er regelmatig gebruikersonderzoek gehouden.Ook heeft men niet te klagen over gebrek aan belangstelling vanuit binnen- en buitenland. Van over de hele wereld komen aanvragen voor rondleidingen binnen.

Behalve aandacht voor het exterieur heeft men bij de UBU ook goed nagedacht over systemen en werkprocessen. Linksboven op de homepage vind je drie digitale systemen naast elkaar : de catalogus (voor boeken en papieren publicaties), Omega (zoekmachine voor full-text elektronische documenten) en een portal naar allerlei bestanden en tijdschriften, vergelijkbaar met onze Digitale Bibliotheek.

Sinds de introductie van Omega is het aantal downloads spectaculair gestegen. Met twee muisklikken ben je nu bij het gezochte artikel. Voor studenten werkt dit geweldig. Uit een UKB onderzoek van ongeveer anderhalf jaar geleden, bleek dat qua aantal downloads Utrecht bovenaan staat, op afstand gevolgd door Wageningen en Amsterdam (UvA).

Verder is de catalogus verrijkt met ondermeer LibraryThing. Wannneer je klikt op een tag uit LibraryThing, kom je bij alle publicaties van de UBU waaraan dat trefwoord is toegekend.
Werkprocessen, zoals het gang van het boek en IBL zijn gestroomlijnd wat resulteert in een grote tijdsbesparing.
Ook wordt er aandacht besteed aan teambuilding en de leuke dingen van het leven, zoals het organiseren van grootschalige feesten met muziek.

Kortom, de Universiteitsbibliotheek Utrecht is volgens mij een prima plek om te studeren en te werken.

Het einde van Spoetnik is pas het begin…

Ik vond deze Spoetnikcursus helemaal geweldig.  Elke nieuwe uitdaging in mijn werk is welkom, dus ik was heel erg blij met dit initiatief. Wat mij betreft had het nog heel lang door mogen gaan. Alhoewel, ik ben zo langzamerhand toch wel een beetje buiten adem geraakt en even wat meer rust is best fijn. Het heeft me al met al toch  veel vrije tijd gekost en ik raakte er ook wel eens gestrest van, omdat ik ook nog zoveel andere dingen te doen had. En mijn tempo van boeken lezen viel terug van ongeveer 1 boek per week naar 1 boek per maand. Het laatste boek dat ik gelezen heb, is trouwens wel een aanrader : Het huis der dwazen, geschreven door Karin Fossum.  Het boek gaat over Hajna, een 24-jarige vrouw die in een psychiatrische inrichting terecht komt. Psychologisch heel sterk met scherpe observaties en schitterende dialogen. Ik dwaal echter af.

In het begin schreef ik nog dat ik bloggen zoiets vond als een kruising tussen opstellen schrijven en spreken in het openbaar (geen van beide mijn hobby). Daar moet ik op terugkomen, want ik heb mijn berichten met heel veel plezier geschreven.  Misschien ga ik zelfs wel door met bloggen. Het zou leuk zijn als -met mij – nog een aantal anderen binnen de UBA zou doorgaan.

Verder  ga ik op mijn gemak alle nieuwe toepassingen nog eens doorlopen. Ik heb braaf de opdrachten gedaan, maar ik ben nog te veel aan de oppervlakte gebleven. En daar wil ik verandering in brengen. Toepassingen die ik in ieder geval privé ga gebruiken, zijn Flickr, Librarything, Podcasting, YouTube Last.FM en Google Docs.

Ook ga ik nog een aantal favoriete blogs  eens uitgebreid lezen, want daar is het ook niet altijd van gekomen.

Tot slot, Alice, Pascal en Olga, bedankt voor dit fantastische initiatief en jullie ondersteuning. Misschien kunnen we in de toekomst nog meer van jullie verwachten? Want dit is toch zeker pas het begin?

 

De 13e week.

De 13e week.

 Toen ik aan het Spoetnikprogramma begon, dacht ik na afloop van dit programma helemaal bij te zijn. Ik besef nu wat een naïeve gedachte dit is geweest. Ik lees in de Blog van Spoetnik dat er nog honderden andere toepassingen zijn. Ik hou het voorlopig maar bij de toepassingen die Spoetnik op dit moment biedt.

De 13e week. In Zygomorf’s weblog las ik dat die opdrachten ook nog gedaan moeten worden, terwijl ik na Google Docs dacht dat ik er was. Week 13 biedt 9 nieuwe toepassingen. Die ga ik niet allemaal in één week doen, dan ben ik net zo’n Amerikaan die Europa in 3 dagen doet. Dus een selectie:

* Last.FM : lijkt me heel leuk als je het goed beheerst. Ik heb er al veel tijd aan besteed, maar ben nog niet waar ik wezen wil. Ik heb een paar nummers op mijn afspeellijst gezet. Heel veel nummers kon ik er echter niet opzetten. Ik kreeg dan de melding dat deze nummers nog niet in FM radio beschikbaar waren. Vond ik wel vreemd, want het waren nou niet de meest onbekende nummers. Ik kreeg van Brughagedis nog een tip hoe ik muziek van Last.Fm op mijn blog zou kunnen zetten. Heb ik nog niet uitgeprobeerd, maar als UBAspoetnik is afgelopen, ga ik dit eens op mijn gemak uitzoeken.

 * Datumprikker : heb ik getest. Wel een handig instrumentje. Kan misschien ooit van pas komen. Ik kreeg alleen een heel erg ingewikkeld wachtwoord toegekend. Ik heb nog niet uitgezocht of ik dit kan veranderen

 * You Tube: gebruik ik af en toe om een filmpje te bekijken van een bepaald muzieknummer of een trailer van een film. Mijn top-40 nummer voor dit moment : < http://www.youtube.com/watch?v=c6MRYLWJb1o >

Wat Second life betreft. Dit laat ik aan mij voorbij gaan. Mocht ik later ‘oud en eenzaam’ worden ,dan is dit misschien een mogelijkheid, alhoewel dan begrijp ik er natuurlijk niets meer van. Voor dit moment heb ik echter genoeg aan mijn eerste leven en daarin ga ik straks – na Spoetnik – weer al mijn energie in steken.

 

 

Mijn Google Docs document

Dartel    &   Spring

Google Docs uitgeprobeerd : zowel  een online document aangemaakt als een document geupload. Het lijkt mij een heel handige toepassing als je vaak op meerdere plaatsen aan een document wil werken. Nog niet ervaren hoe het is om met iemand samen te werken. Ik heb nl. allemaal contactpersonen die nooit online zijn, dus dat wordt moeilijk. Het Google Docs document dat ik heb gemaakt, gaat over mijn konijnen en staat op het net : < http://docs.google.com/Doc?docid=ddxrgg4p_1hf2wgcdr&hl=en >

Boef, ons alleroudste konijn

Tuinieren

Het allerleukste tuinboek dat ik bezit, is “Garden Junk” van Mary Randolph Carter. Hoe je precies ‘junk’ vertaalt weet ik niet, maar het zal wel zoiets zijn als tweedehands- of vlooienmarktspullen . In het voorwoord van dit tuinboek staat een citaat uit “Travels with Charley” van John Steinbeck, met een  foto van een rode chevrolet pick-up . Steinbeck schrijft waarom hij zo geïnteresseerd is in ‘junk’ en dat is omdat ‘junk’ hartstikke nuttig is. Je hebt een garage vol met spullen en de ene helft van de spullen gebruik je om de andere helft te repareren. Maar aan het eind van zijn voorwoord noemt Steinbeck de werkelijke reden van zijn interesse in ‘junk’: “But I guess the truth is that I simply like junk”. En deze waarheid geldt voor mij ook.

Bij ‘junk’ hoort ook een bepaalde manier van tuinieren, dat spreekt vanzelf. Geen perfekt aangelegde rozenperken en strakke gazons, maar een natuurlijke en ongedwongen tuin. En ik zie zo’n tuin in de vorm van een ouderwetse moestuin. Heel lang geleden ben ik als klein meisje op bezoek bij mijn overgrootmoeder geweest. Ze woonde in een klein dorpje in Gelderland en had een prachtige moestuin achter haar huis. Blijkbaar heeft die tuin een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Niet dat ik nog een heel scherp beeld van die tuin op mijn netvlies hebt, maar ik heb er een vage en romantische herinnering aan en weet dat ik daar voor het eerst kruisbessen proefde.  En nu, droom ik sinds vorige week over zo’n moestuin. We zijn toen namelijk met onze ex-buren naar hun pas verworven volkstuin geweest. Het staat er vol met fruitstruiken en -bomen, ligt op één van de mooiste plekken in ons dorp, en niet onbelangrijk op één van de weinige plekken waar echte stilte heerst en de omringende snelwegen niet te horen zijn. De volkstuintjes zijn allemaal ongeveer 10 x 13 meter groot en voor 35 Euro per jaar te huur. Hoe je een stuk grond gebruikt, moet je helemaal zelf weten. Heb je geen zin om te tuinieren, dan ga je daar lekker zitten genieten van de stilte. Er zijn slechts een paar restricties : geen wietplanten en geen tuinprodukten voor de commerciële verkoop. Die restricties vormen wat mij betreft geen belemmering.

Ik heb me dus voorgenomen om me in te schrijven – er is nl. wel een wachtlijst  - voor zo’n idyllisch stukje grond. In deze tuin, komt dan tussen de groenten, fruit en bloemen, mijn verzamelde “garden junk” te staan.

En als ik even helemaal geen zin in tuinieren hebt – want ik weet uit ervaring dat mijn tuinpassie aan het eind van het voorjaar wel wat gaat minderen – dan ga ik heerlijk met mijn “Garden Junk” boek wegdromen boven de idyllische foto’s en wacht ik tot het volgend voorjaar op nieuwe inspiratie.

Je eigen zoekmachine

Zo aan het eind van het Spoetnikprogramma, ben ik tot één allesoverheersende conclusie gekomen. Ik ben dyslectisch voor geschreven handleidingen. Hoe precies ik ook de aanwijzingen volg, ik verdwaal altijd. Het kost me heel veel ‘trial en error’ voordat ik eindelijk bij het gestelde doel ben. Het kan ook zijn dat ik gewoon te weinig geduld heb en daarom allerlei aanwijzingen mis. Maar dit even ter zijde.

Ik heb een zoekmachine “vakantie” aangemaakt. En 4 sites van reisorganisaties uitgezocht: Als zoekterm heb ik ‘Zweden’ ingetikt met als resultaat 12.900 hits. Heel veel hits gingen over andere landen, maar dan kwam ergens het woord Zweden in de tekst voor. Vervolgens de zoekfrase “fietsvakantie Zweden” ingetypt. Nu helemaal geen hits. Vervolgens de zoektermen fietsvakantie Zweden zonder aanhalingstekens, nu 151 hits. De meeste hits gaan echter niet over Zweden. Ik heb verder niet uitgezocht of het toch mogelijk is om preciezer te zoeken.

Nu google; het hele aanmeldproces gaat wat sneller. ‘Google aangepast zoeken’vind ik in ieder geval gebruiksvriendelijker. Je hebt hier ook veel meer mogelijkheden om je zoekresultaten te bewerken of te verfijnen.

Ik doe de zelfde zoekactie als bij Rollyo en krijg nu de 28 meest relevante hits. Dit is al een stuk overzichtelijker dan bij Rollyo. Bovendien is het prettig dat deze zoekmachine in het Nederlands is. Ik hou het bij Google aangepast zoeken. Of ik het echt ga gebruiken, moet de toekomst leren 

Wiki’s

Wikipedia ken ik natuurlijk en ik maak er ook regelmatig gebruik van. Het is handig om snel wat achtergrondinformatie op te zoeken. Maar het mooie ervan is natuurlijk, dat  iedereen de kennis of ervaring die hij heeft opgedaan, met anderen kan delen. Je houdt het niet voor jezelf, maar laat anderen ervan mee profiteren. Dit zie ik als een verrijking.

Daarom zie ik hier nu echt nu  een web 2.0 toepassing waar de UBA goed gebruik van zou kunnen maken. Het is een mooi middel om het demokratisch gehalte van je organisatie op te krikken en hiërarchische lijnen overboord te zetten. Iedereen die dat wil kan mee praten en zijn kennis met anderen delen. Op die manier wordt iedereen ook mede-verantwoordelijk gemaakt voor de informatie waarmee de UBA zowel intern als extern naar buiten treedt.

Iedereen zou dan ook redacteurs bevoegdheid moeten krijgen voor toepassingen als UBA website, Blackboard en Sharepoint. Het is nu misschien nog te veel voorbehouden aan een beperkte groep, waardoor mensen zich minder betrokken voelen en er te weinig flexibiliteit is. Als je  een mogelijke verbetering zou willen – bijvoorbeeld op de UBA site – moet je eerst degene benaderen die inhoudelijk verantwoordelijk is en die moet weer de webmaster benaderen.  

Maar misschien zie ik het wel allemaal te optimistisch, want ik moet toegeven dat ik de informatie in UBA wiki niet goed bij gehouden heb en dat haalt dit pleidooi natuurlijk wel enigszins onderuit. Desondanks lijkt het mij het proberen waard.

Netwerken

Dit is niet mijn laatste Blogbericht. Ik ga nog even door, want ik heb tenslotte de volgende opdrachten nog in te halen : Google Docs, Wiki, Hives en Rollyo. En verder wil ik ook nog iets met Last.Fm doen. Ik kan nu natuurlijk makkelijk stoppen, maar ik ben eraan begonnen en wil het ook afmaken. Bovendien ben ik ook wel een beetje verslaafd geraakt aan Spoetnikken, dus ik stel het einde graag nog wat uit. 

Ik begin maar met Hyves en LinkedIn, want deze netwerken kende ik al een beetje. Een beetje, omdat de vrijwilligersgroep waaraan ik deelneem, zich op Hyves heeft aangemeld . En in LinkedIn heb ik op uitnodiging van een vriendin een profiel aangemaakt.

Met beide netwerken heb ik verder nooit wat gedaan; ik ben zelf niet zo’n netwerker. Maar nu naar aanleiding van de Hyves opdracht ga ik toch maar even een bezoekje aan beide netwerken brengen.

Ik kijk op Hyves, onze organisatie valt onder de categorie “steden en buurten”, bestaat sinds 6 oktober 2007, is 25x bekeken en heeft geen vrienden. Indrukwekkend, dat werkt op deze manier dus niet, alleen een profiel aanmaken en verder er niets meer mee doen. Ik heb zelf ook niet echt affiniteit met Hyves, maar eigenlijk zou iemand uit onze vrijwilligersgroep – in ieder geval een jongere – hier wel wat meer tijd in kunnen steken. Jongeren zijn tenslotte onze doelgroep.

Vervolgens LinkedIn. Ik bedenk dat het misschien wel goed is om mijn zeer minimale profiel aan te passen, maar ik weet niet meer welk e-mail adres ik voor LinkedIn gebruikt heb en mijn wachtwoord ben ik ook vergeten. Ik weet wel dat de NVB onlangs een groep op LinkedIn is gestart en dat je je hiervoor kan aanmelden. Misschien dat ik daar in de toekomst nog wel iets mee doe, maar op dit moment laat ik het nog even afweten. Wat ik bij LinkedIn een extra handicap vind, is dat alles in het Engels moet.

Dat het voor mij (nog) niets is, wil niet zeggen dat ik niet het positieve ervan inzie. Hyves lijkt me heel leuk als je nog (super)jong bent of als je -bijvoorbeeld zoals ubacoach- je wilt profileren onder jongerenen. En LinkedIn kan natuurlijk een heel goed middel zijn om je contacten – buiten je eigen werkkring – op peil te houden, waardoor je misschien je positie op de arbeidsmarkt een flinke boost kan geven. Voor mij is het echter op dit moment één van de minder interessante web 2.0 toepassingen.